Woorden

Ze dwarrelen door mijn hoofd

Grijpen me bij mijn keel

Verstikken me.

Van alles wat ik je had willen zeggen

maar wat ik nooit gezegd heb. 

Ik ben je kwijt.

Jij bent mij kwijt.

Ik ben mezelf kwijt. 

Aanraking

Ze liepen hand in hand, hun vingers verstrengelt. De blonde jongen keek haar aan. Haar wangen kleurden rood en begonnen te gloeien. Het was lang geleden dat ze zich op haar gemak voelde bij iemand. Het was juist bij hem dat alles zo simpel leek. Ze realiseerde zich hoe graag ze bij hem was. Ze hield van zijn zachte aanraking. Zijn handen waren zo zacht als babybilletjes. Zijn lippen als een zachte wolk. Ze genoot van hun samenzijn. Ze genoot van elke aanraking. 

Chaos

Je woorden vliegen 

door mijn hoofd

als vogels in de lucht

"Omarm de chaos. Laat je leiden door je gedachtes en denk niet na over wat je neer zet." Ik, konining chaos, dacht deze opdracht wel even in de pocket te hebben. Niets bleek minder waar. Een heus writers block waar je u tegen zegt nam mijn hoofd over. Geen enkel woord kwam op papier. Een blanco pagina staarde me urenlang aan. 

En nog steeds is die pagina blank. Een a4 van maagdelijk wit. Van dat mooie wit waarbij het eigenlijk zonde is om het te vullen met zwart inkt. De woorden bleven zich herhalen: omarm de chaos. En dat terwijl juist net alle chaos verdwenen was uit mijn hoofd. Kamer zo schoon dat de koningin erin kon slapen. Lijstjes met dingen die gebeuren moesten. Moest ik ineens de chaos gaan omarmen. Juist terwijl men zei dat ik wat aan die chaotische kant moest doen. 

En die witte pagina. Dan blijft hij maar lekker wit. Ik heb de chaos omarmt. De chaos die ervoor zorgt dat er geen woord meer uit mijn pen komt. De chaos waardoor mijn hoofd op ontploffen staan. Dit maagdelijk wit staat voor de chaos. Blanco, zowel op papier als in mijn hoofd. 

Vergeten

Ik ben de woorden vergeten

van de dingen die ik zeggen wou

One day baby

One day baby, we´ll be old
oh baby we'll be old

Think of all the stories that we could have told

Denk eens aan al die verhalen die we verteld konden hebben, later. Over de domme berichtjes die we elkaar stuurden. Over de maffe dansjes die we deden, overal waar we waren. Over de rare foto's die we elkaar stuurden. Over de rare foto's die we samen namen. Over de bakpogingen die altijd mislukten. Over alle slechte films die we samen uitzochten en nooit af konden kijken omdat ze écht zo vreselijk waren. Over de lieve gedichtjes die je voor me maakte. Over de knuffels. Over de tranen. Over hoe leuk jij wel niet was. Over de droge opmerkingen die je maakte en die mij zo aan het lachen maakte. Over de dingen die je mij voor het eerst liet doen. Over de dagen dat je me dood liet schrikken. Over de dagen dat we beiden kapot waren en in slaap vielen in het gras. Over de dagen dat je mijn dagen zoveel beter maakte... alleen al door er te zijn. 

No more tears, my heart is dry

I don't laugh and I don't cry

I don't think about you all the time

But when I do I wonder why!

Was je nog maar even hier.

Dan kon ik je vertellen

hoeveel ik je nu mis

en hoe mijn leven nu zonder jou is.

Dat we dan nog even konden knuffelen

of lachen om domme grapjes.

Of elkaar gewoon nog even konden zien

in plaats van alleen maar in mijn dromen.

Ik weet dat het nu zoveel beter is voor jou.

En dat ik voor altijd van je houden zou.

Lieve oma was je nog maar even hier. 

'Misschien zeg ik wel geen woord mijn lief en zeg jij me dan, precies, wat ik bedoel.'

Van die momenten dat je terugkijkt

en jezelf bedenkt dat het allemaal wel slechter had gekund. 

En als je dan in de spiegel kijkt

zie je ineens die glimlach van vroeger weer. 

Ze hadden dus toch gelijk toen ze zeiden:

in sommige dingen lijk je zoveel op haar.

Kijken naar dingen die je nog eerder hebt gezien

En doorgaan met het leven.

Omdat doorgaan met het leven, 

soms ook even stilstaan en alles vastleggen is.

Je pakte een stukje van mijn hart

terwijl ik hem zorgvuldig had afgeplakt. 

Dat ene kleine stukje, 

een seconde onbewaakt. 

Ik ben het stukje kwijt,

maar ik hoop dat jij er goed op past.

Verpak het goed en houdt het vast,

om het nooit meer los te laten.

Het was koud

Je ademde kleine wolkjes

Als kleine waterdruppels vlogen ze door de lucht

En onze handen beefden

Het was koud

Tot dat ene moment

Dat we besloten dat het toch eindelijk tijd was

Om toe te geven aan ons gevoel

Losing my mind

Losing you

Losing it all 

Van die dagen dat je terugkijkt
En erachter komt wat je zo hebt gemist
Ik miste de zomer
En alle sproetjes op mijn gezicht

Mijn wereld ligt onder water

Elke dag een beetje meer

Ik kan het niet meer stoppen

Overstroming, keer op keer. 

Maar ik zal er niet om huilen

Misschien lach ik er zelfs een beetje om

Want zeg nou eens eerlijk

Zoveel water, dat is toch ook een beetje stom?