Walk away

wat als het leven in eenzaamheid je meer waard wordt dan je lief is?

We lopen daar, samen. Weer hetzelfde rondje, weer samen en weer hetzelfde gesprek. Over hoe mooi het hier ooit was en hoe de maatschappij veranderd is. Hetzelfde alles. Hetzelfde kindje rent langs, in hetzelfde tempo. Elke dag één blaadje op de grond. Waarom één blaadje? Dat vraag ik me ook altijd af. Misschien hebben bomen wel dezelfde angsten als mensen en willen ze ook niet kaal worden? Misschien houden ze wanhopig vast aan de dingen van vroeger? Misschien zijn ze gewoon net een beetje als wij?
En de bloem. Hij verliet ons. 4 jaar geleden was het. Nooit was hij meer teruggekomen. Teruggetrokken in zijn schulp omdat hij eenzaamheid verkoos boven onze gesprekken. Hij kon onze gesprekken dromen. Hij wist welk woord op welke seconde zou komen. Hij wist precies wanneer ik zou zeggen: 'Ja, nou en?' Misschien was hij daarom wel weg? Hij dacht dat ik helemaal niets om hem gaf. Maar ik hield van zijn schoonheid, terwijl hij hield van zijn eenzaamheid. Toch stapten we verder en we deden alsof we hem nooit gezien hadden, alsof hij nooit heeft bestaan.

Hoewel ik al jaren niet meer je hand vastpak, voel ik dat het vandaag anders is. De drang is groot, de angst dat je wegloopt is nog groter. Je houdt van eenzaamheid. Dit heb je me laatst verteld. Ik wil hem pakken, maar ik durf het niet. Ik wil je je vrijheid niet afnemen, maar ik wil je ook niet kwijt.
Je kijkt me aan. Tranen in je ogen. Je lachende mond verdwenen. Alleen twee kleine streepjes op elkaar. En ik weet meteen wat het is. Het is zover. Ik kan er niets meer aan doen. Het is klaar en het enige wat ik kan denken is 'Wat als het leven je ooit niets meer waard zal zijn?'

Let's paint the town

Ik wil mijn leven normaal leven, maar het lukt niet.

Ken je dat gevoel. Dat gevoel dat je ergens bent en je dan meteen op je gemak voelt? Dat het niet uitmaakt hoe ver je van huis bent? Alles en iedereen voelt aan alsof je er al jaren bent. Dat je in werkelijkheid niemand kent en de straten waarop je loopt niet kent maakt niet uit. Het voelt vertrouwd.

De straten waarop je rent alsof je dat al doet sinds je kunt rennen. Het gras waarin je ligt alsof je er al ligt sinds je mama je voor het eerst meenam naar het park. De zon die op je huid schijnt alsof je hier al jaren het beste zonplekje hebt uitgekozen. Elke straat die je inslaat, alsof je weet waar je naartoe gaat. Iedere boom die je passeert, alsof je hem al jaren ziet groeien. Elke vogel die je hoort zingen alsof hij elk jaar hetzelfde lied zingt.

Je wil er nooit meer weg. Je wil er blijven, voor eeuwig. De plek is idyllisch. Je wilt hem nooit meer verlaten. Alle kleuren, precies gekozen. Ze passen er perfect. Ieder grassprietje op precies de juiste plek, met precies de goede kleur. Elke bloem heeft zijn mooiste paarse kleur in zich naar boven gehaald. We zullen er blijven. We kunnen niet weg. Voor eeuwig, hier, gelukkig.

En dan open je je ogen. Het was allemaal maar een droom.

Sad but true

I cannot go to the ocean. I cannot drive the streets at night. I cannot wake up in the morning without you on my mind.

Sommige nummers blijven gewoon voor altijd in je hart. Dat heb ik nou bij dit nummer. Mocht je hem niet herkennen aan de bovenstaande tekst, dan mag ik je toch adviseren om het nummer heel erg snel op te gaan zoeken onder 'A fine frenzy - Almost Lover'.

En ik ben spontaan verliefd geworden op dit plaatje. Het straalt zoveel uit, maar ook zoveel niet. Ik wou dat ik er had gezeten, op precies hetzelfde moment en precies hetzelfde gevoel had gehad. Al was ik dan zo depressief als de pest, of had ik net te horen gekregen dat ik mijn meest geliefde persoon in mijn leven was kwijtgeraakt, de gehele omgeving had het goed gemaakt. Ik hou van plaatsen die van alles oproepen, maar je tegelijk het gevoel geven alsof er niets aan de hand is. Ik hou van plaatsen waar je heerlijk alleen kan zijn. Ik hou van plaatsen waar mensen niet naar je kijken. Ik hou van plaatsen zoals deze. Ik moet erheen, en zo snel mogelijk!

Ken je het gevoel? Dat je ene dag iets hebt waar je dan voor leeft? Je geeft je helemaal. Je voelt het. En dan als je gaat slapen, en de volgende dag opstaat alles eigenlijk gigantisch tegenvalt? Ken je dat gevoel?

Het is vervelend hé?

Omdat het zo'n mooi nummer is

Your skin, oh yeah, your skin and bones

Turn into something beautiful

Do you know

You know I love you so

You know I love you so

Waarom?

Waarom voelen we soms toch de drang om boos te zijn op alles en iedereen, gewoon omdat iets niet gaat op de manier dat je wil of dacht dat het zou gaan. Omdat iemand ervoor zorgde dat het niet door zou gaan. Of was je het toch zelf. Was jij degene die ervoor zorgde dat je hele plan mislukte en daarmee toch jij de aangewezen schuldige zou moeten zijn. Nee, gewoon boos zijn op alles en iedereen zonder reden. Gewoon. Gewoon, omdat het lekker is?