Walk away

wat als het leven in eenzaamheid je meer waard wordt dan je lief is?

We lopen daar, samen. Weer hetzelfde rondje, weer samen en weer hetzelfde gesprek. Over hoe mooi het hier ooit was en hoe de maatschappij veranderd is. Hetzelfde alles. Hetzelfde kindje rent langs, in hetzelfde tempo. Elke dag één blaadje op de grond. Waarom één blaadje? Dat vraag ik me ook altijd af. Misschien hebben bomen wel dezelfde angsten als mensen en willen ze ook niet kaal worden? Misschien houden ze wanhopig vast aan de dingen van vroeger? Misschien zijn ze gewoon net een beetje als wij?
En de bloem. Hij verliet ons. 4 jaar geleden was het. Nooit was hij meer teruggekomen. Teruggetrokken in zijn schulp omdat hij eenzaamheid verkoos boven onze gesprekken. Hij kon onze gesprekken dromen. Hij wist welk woord op welke seconde zou komen. Hij wist precies wanneer ik zou zeggen: 'Ja, nou en?' Misschien was hij daarom wel weg? Hij dacht dat ik helemaal niets om hem gaf. Maar ik hield van zijn schoonheid, terwijl hij hield van zijn eenzaamheid. Toch stapten we verder en we deden alsof we hem nooit gezien hadden, alsof hij nooit heeft bestaan.

Hoewel ik al jaren niet meer je hand vastpak, voel ik dat het vandaag anders is. De drang is groot, de angst dat je wegloopt is nog groter. Je houdt van eenzaamheid. Dit heb je me laatst verteld. Ik wil hem pakken, maar ik durf het niet. Ik wil je je vrijheid niet afnemen, maar ik wil je ook niet kwijt.
Je kijkt me aan. Tranen in je ogen. Je lachende mond verdwenen. Alleen twee kleine streepjes op elkaar. En ik weet meteen wat het is. Het is zover. Ik kan er niets meer aan doen. Het is klaar en het enige wat ik kan denken is 'Wat als het leven je ooit niets meer waard zal zijn?'