Let's paint the town

Ik wil mijn leven normaal leven, maar het lukt niet.

Ken je dat gevoel. Dat gevoel dat je ergens bent en je dan meteen op je gemak voelt? Dat het niet uitmaakt hoe ver je van huis bent? Alles en iedereen voelt aan alsof je er al jaren bent. Dat je in werkelijkheid niemand kent en de straten waarop je loopt niet kent maakt niet uit. Het voelt vertrouwd.

De straten waarop je rent alsof je dat al doet sinds je kunt rennen. Het gras waarin je ligt alsof je er al ligt sinds je mama je voor het eerst meenam naar het park. De zon die op je huid schijnt alsof je hier al jaren het beste zonplekje hebt uitgekozen. Elke straat die je inslaat, alsof je weet waar je naartoe gaat. Iedere boom die je passeert, alsof je hem al jaren ziet groeien. Elke vogel die je hoort zingen alsof hij elk jaar hetzelfde lied zingt.

Je wil er nooit meer weg. Je wil er blijven, voor eeuwig. De plek is idyllisch. Je wilt hem nooit meer verlaten. Alle kleuren, precies gekozen. Ze passen er perfect. Ieder grassprietje op precies de juiste plek, met precies de goede kleur. Elke bloem heeft zijn mooiste paarse kleur in zich naar boven gehaald. We zullen er blijven. We kunnen niet weg. Voor eeuwig, hier, gelukkig.

En dan open je je ogen. Het was allemaal maar een droom.