2010

Lieve volgers,

ik wens jullie een heel gelukkig, gezellig, gezond, juichend, zingend, lachend en stralend 2010 vol met liefde!
Dus, een gelukkig nieuwjaar!

Kus!

Dolle pret met Jerzy

"Gaat het?" riep de vrouw die zag dat ik gevallen was.

"Nee!" zei ik.
"O," riep ze, terwijl ze doorfietste.

Wonderschoon

"Heb je het koud?" Ik kijk je aan. Drie truien aan en mensen vragen altijd nog of ik het koud heb. Volgens mij doe ik dan iets fout. Of ik doe het goed en zij doen het fout? Ik weet het allemaal niet. "Stomme vraag of niet?" Ik knik. "Hele stomme vraag, of niet?" Ik knik opnieuw, ditmaal iets heftiger. Het valt weer even stil.
"Wil je anders iets warms te drinken? Zodat je weer lekker warm kunt worden?" Ik knik, opnieuw. Je raakt geïrriteerd. Ik raak geamuseerd. "Thee?" Ik schud van nee. "Koffie?" Opnieuw schud ik nee. "Warme chocolademelk?" Ik knik.
Terwijl jij druk bezig bent met het maken van de chocolademelk loop ik op mijn tenen naar de deur. Je hebt niets door. Doe ik mijn naam Muis er toch nog eer aan. Ik glip naar buiten. KOUD! Ik pak een hoopje sneeuw. Je kent het wel, sneeuwballen maken. Ik grijns. Daarna knik ik. Ik gooi de deur open, ren naar binnen en gooi de sneeuwbal recht in je gezicht. Verschrikt kijk je op. Ik lach me dood, jij lacht je dood. Gelukkig maak je me niet dood. Of misschien is dat wel de bedoeling. We beginnen ons gevecht. Ons gevecht met sneeuwballen, dat dan weer wel.
"Tot de overwinning?" Ik knik. "Tot een van ons genade roept?" Ik knik. Daarna raakt een sneeuwbal vol mijn gezicht.

Het is gewoon wonderschoon

Niemand kan me raken

IJzig
Blik op oneindig
Niemand kan me raken
Niemand zal me doorgronden
Lopen door de storm
Het is veilig
Niemand zal me raken,
zelfs de wind niet
Ik loop er dwars doorheen
Maar ze kunnen me niet raken
Gewoon,
met mijn blik op oneindig,
IJzig

Samen

Alleen maar samen,
lopend over dijken vol bladeren.
IJzige wind.
We gaan nergens heen.
Samen
Ach, samen is ook maar alleen

Papa, de superheld

'Papa? Papa, waar ga je heen?' Zijn ogen glinsterden van de tranen die ontstonden, toen zijn vader wegliep in de drukke winkelstraat. Hij zette het op een rennen, want papa mocht niet weg. Gelukkig liep papa rustig en kon hij hem inhalen. Zijn zesjarige beentjes waren moe geworden van het sprintje, maar papa was weer gevonden. 'Loop je een beetje door? We moeten nog een cadeau voor mama halen!' Papa keek naar beneden. De ogen van zijn zoon waren hetzelfde als die van hem. Het was soms alsof hij in de spiegel keek. Zo zag hij er vroeger ook uit.
'Er zijn zoveel mensen papa! Ik vind het niet leuk! En ik ben moe.' Papa pakte zijn hand. 'Kom maar jongen, als we samen hand in hand lopen is er niets aan de hand.' Hij voelde hoe zijn zoontje zijn hand nog steviger vastpakte, voor zover een zesjarige dat kon.
Hij voelde zich gerustgesteld toen papa zijn hand vast had. Als papa er was, kon hem toch niets gebeuren? Papa zou hem beschermen voor alles. Papa zou alles voor hem doen. Papa stuurde ook elk jaar weer zijn brief naar Sinterklaas en naar de Kerstman. Papa bracht hem naar school. Papa stoeide met hem. Papa was een superheld en hij was zijn hulpje.
En als de superheld ten onder zou gaan, dan zou hij met hem meegaan. Het stelde hem gerust. Papa en hij zouden, als het moest gebeuren, samen ten onder gaan.

Ik en mijn grootste angsten

En ik had nooit gedacht dit je ooit te vertellen.

Morgen. "Morgen wil ik niet meer, mama!" Ik schreeuwde het uit, maar ze gaf me geen reactie. In mijn hoofd speelde ik een dramatisch pianonummer af. Misschien wel om het meer dramatisch te maken dan het eigenlijk was. Maar ik deed het toch. Misschien hoorde mama het wel en vond ze me dan wel zielig genoeg. "Ik wil niet, mama, nee!" Weer geen reactie. Ze staarde wezenloos voor zich uit.
Dat heb ik altijd bewonderd. Hoeveel moeite ik ook deed, ze hield het altijd vol. Ik was altijd de eerste die het opgaf. En hoewel ik vandaag net zo vastbesloten was als de vorige keren om deze keer te winnen, wist ik diep van binnen dat ik het ook deze keer eerder op zou geven. En toch ging ik door.
Ik zat voor haar, op mijn knieën. De krokodillentranen stroomden over mijn wangen. Ik huilde niet echt, maar ik was wel echt bang. Bang voor mijn dokter en bang voor de dingen die hij ging zeggen. Pas toen keek ze me aan, alsof ze in één keer de angst rook. Of het was haar moederinstinct die haar ineens vertelde dat ik angstig was.
"Lieverd, ik bel de dokter en morgen gaan we erheen. Niets aan de hand en nu niet meer zeuren." Met deze woorden bracht ze me naar boven, naar mijn slaapkamer. Het was allang bedtijd geweest en ik bleef maar doorgaan met zeuren. Ik wilde niet naar de enge man. Hij had enorme handen en was altijd te enthousiast als ik er zou zijn. Alsof de man blij was dat ik eindelijk weer eens ziek was. Ik wist nu al dat ik de hele nacht niet meer zou slapen.
Mama zou me duizenden verhaaltjes voorlezen en ik zou haar vannacht meer dan een miljoen keer wakker roepen. Dit met de excuses "nachtmerries, ik ben bang in het donker, de dokter gaat me vast pijn doen, over een paar weken voel ik me vast wel beter". En het hielp allemaal niet.
Ook deze keer won ze weer. Ik sliep, zij ook. In mijn dromen totaal vergeten waar ik bang voor was. Misschien moet ik morgen ook maar de hele dag blijven slapen. Dan komt alles vast goed.

Walk away

wat als het leven in eenzaamheid je meer waard wordt dan je lief is?

We lopen daar, samen. Weer hetzelfde rondje, weer samen en weer hetzelfde gesprek. Over hoe mooi het hier ooit was en hoe de maatschappij veranderd is. Hetzelfde alles. Hetzelfde kindje rent langs, in hetzelfde tempo. Elke dag één blaadje op de grond. Waarom één blaadje? Dat vraag ik me ook altijd af. Misschien hebben bomen wel dezelfde angsten als mensen en willen ze ook niet kaal worden? Misschien houden ze wanhopig vast aan de dingen van vroeger? Misschien zijn ze gewoon net een beetje als wij?
En de bloem. Hij verliet ons. 4 jaar geleden was het. Nooit was hij meer teruggekomen. Teruggetrokken in zijn schulp omdat hij eenzaamheid verkoos boven onze gesprekken. Hij kon onze gesprekken dromen. Hij wist welk woord op welke seconde zou komen. Hij wist precies wanneer ik zou zeggen: 'Ja, nou en?' Misschien was hij daarom wel weg? Hij dacht dat ik helemaal niets om hem gaf. Maar ik hield van zijn schoonheid, terwijl hij hield van zijn eenzaamheid. Toch stapten we verder en we deden alsof we hem nooit gezien hadden, alsof hij nooit heeft bestaan.

Hoewel ik al jaren niet meer je hand vastpak, voel ik dat het vandaag anders is. De drang is groot, de angst dat je wegloopt is nog groter. Je houdt van eenzaamheid. Dit heb je me laatst verteld. Ik wil hem pakken, maar ik durf het niet. Ik wil je je vrijheid niet afnemen, maar ik wil je ook niet kwijt.
Je kijkt me aan. Tranen in je ogen. Je lachende mond verdwenen. Alleen twee kleine streepjes op elkaar. En ik weet meteen wat het is. Het is zover. Ik kan er niets meer aan doen. Het is klaar en het enige wat ik kan denken is 'Wat als het leven je ooit niets meer waard zal zijn?'

Let's paint the town

Ik wil mijn leven normaal leven, maar het lukt niet.

Ken je dat gevoel. Dat gevoel dat je ergens bent en je dan meteen op je gemak voelt? Dat het niet uitmaakt hoe ver je van huis bent? Alles en iedereen voelt aan alsof je er al jaren bent. Dat je in werkelijkheid niemand kent en de straten waarop je loopt niet kent maakt niet uit. Het voelt vertrouwd.

De straten waarop je rent alsof je dat al doet sinds je kunt rennen. Het gras waarin je ligt alsof je er al ligt sinds je mama je voor het eerst meenam naar het park. De zon die op je huid schijnt alsof je hier al jaren het beste zonplekje hebt uitgekozen. Elke straat die je inslaat, alsof je weet waar je naartoe gaat. Iedere boom die je passeert, alsof je hem al jaren ziet groeien. Elke vogel die je hoort zingen alsof hij elk jaar hetzelfde lied zingt.

Je wil er nooit meer weg. Je wil er blijven, voor eeuwig. De plek is idyllisch. Je wilt hem nooit meer verlaten. Alle kleuren, precies gekozen. Ze passen er perfect. Ieder grassprietje op precies de juiste plek, met precies de goede kleur. Elke bloem heeft zijn mooiste paarse kleur in zich naar boven gehaald. We zullen er blijven. We kunnen niet weg. Voor eeuwig, hier, gelukkig.

En dan open je je ogen. Het was allemaal maar een droom.

Sad but true

I cannot go to the ocean. I cannot drive the streets at night. I cannot wake up in the morning without you on my mind.

Sommige nummers blijven gewoon voor altijd in je hart. Dat heb ik nou bij dit nummer. Mocht je hem niet herkennen aan de bovenstaande tekst, dan mag ik je toch adviseren om het nummer heel erg snel op te gaan zoeken onder 'A fine frenzy - Almost Lover'.

En ik ben spontaan verliefd geworden op dit plaatje. Het straalt zoveel uit, maar ook zoveel niet. Ik wou dat ik er had gezeten, op precies hetzelfde moment en precies hetzelfde gevoel had gehad. Al was ik dan zo depressief als de pest, of had ik net te horen gekregen dat ik mijn meest geliefde persoon in mijn leven was kwijtgeraakt, de gehele omgeving had het goed gemaakt. Ik hou van plaatsen die van alles oproepen, maar je tegelijk het gevoel geven alsof er niets aan de hand is. Ik hou van plaatsen waar je heerlijk alleen kan zijn. Ik hou van plaatsen waar mensen niet naar je kijken. Ik hou van plaatsen zoals deze. Ik moet erheen, en zo snel mogelijk!

Ken je het gevoel? Dat je ene dag iets hebt waar je dan voor leeft? Je geeft je helemaal. Je voelt het. En dan als je gaat slapen, en de volgende dag opstaat alles eigenlijk gigantisch tegenvalt? Ken je dat gevoel?

Het is vervelend hé?

Omdat het zo'n mooi nummer is

Your skin, oh yeah, your skin and bones

Turn into something beautiful

Do you know

You know I love you so

You know I love you so

Waarom?

Waarom voelen we soms toch de drang om boos te zijn op alles en iedereen, gewoon omdat iets niet gaat op de manier dat je wil of dacht dat het zou gaan. Omdat iemand ervoor zorgde dat het niet door zou gaan. Of was je het toch zelf. Was jij degene die ervoor zorgde dat je hele plan mislukte en daarmee toch jij de aangewezen schuldige zou moeten zijn. Nee, gewoon boos zijn op alles en iedereen zonder reden. Gewoon. Gewoon, omdat het lekker is?

Huilen

Toe huil maar, en wees niet bang.

Ooit zal het goed gaan komen.

Ik kus de tranen op je wang,

kom durf gerust te dromen.

Omdat huilen soms gewoon zo fijn is. Het lost misschien niets op. Het gaat de problemen niet uit de weg. Het zal er nooit voor zorgen dat de pijn van binnen je ineens verlaat. Toch is het soms het beste in de hele wereld. Een wereld vol tranen. Een wereld even, heel even, verlost van de pijn van dat moment. Huilen omdat het goed voelt. Huilen omdat het moet. Huilen door feiten. Huilen door pijn. Huilen omdat je niets anders meer kunt. Huilen omdat de controle langzaam wegslipt. Huilen om terugvallen. Huilen om de wereld die we verpesten en die ons verpest. Huilen door het toegeven. Huilen door de wanhoop. Huilen door frustratie. Huilen omdat je bang bent voor hulp. Huilen omdat je bang bent voor de waarheid. Huilen, gewoon omdat het voor heel even, al is het maar 3 seconden, alles op lijkt te lossen. Toe huil maar, en wees niet bang.

Break the lock if it don't fit

Gewoon doen. Soms moet je dingen gewoon doen als je ze wil.

Wat een wijze les op deze dag vol ziekigheid en emotieloosheid.

Wat een leven!

Omdat het gewoon fijn is

Things base and vile, holding no quantity, Love can transpose to form and dignity: Love looks not with the eyes, but with the mind; And therefore is wing'd Cupid painted blind: Nor hath Love's mind of any judgement taste; Wings and no eyes figure unheedy haste: And therefore is Love said to be a child, Because in choice he is so oft beguiled. As waggish boys in game themselves forswear, So the boy Love is perjured every where!



Ik hou van die tekst. Ik hou van Shakespeare

The King is niet meer

Make me fly away

En dan is ie dood. Achja, stiekem zat het er wel aan te komen toch? Want zo goed zag ie er ook niet meer uit. Maar om nou de hele dag te lopen huilen. Dat is een beetje te. Maar toch. De muziekwereld verliest wel iets.

No more 'Wacko Jacko', no more 'King of pop'

Laten we er een feest van maken

Wie is er nou niet in voor een feestje?

Want vanaf donderdag is het één en al feest! Zo is het vanaf donderdag zeg maar 'vakantie' en was mijn moeder jarig. Dus dat betekende lekker eten. Nouja, mijn biefstuk was niet goed gaar enzo. Verdween dat ding zomaar in mijn hond. Ja potverdorie. Ik ga dus echt niet zijn paté eten ofzo.

Vrijdag hebben Ruben en ik een jaar. En ik heb echt superlieve cadeautjes gekregen en hij had lekker een luchtje. Haha, heb ik ook nog eens een goede uitgekozen! Maar het was dus hartstikke leuk vandaag. En hihi, ik hoop nog op meer jaren ;)

En dan zit ik zaterdag en zondag lekker met het gezinnetje in Zandvoort. Dus lekker strand, duinen en bruin worden (voor zover ik dat kan)

Ja, laten we er gewoon een feest van maken

Mag ik morgen alsjeblieft zo mijn toets maken

Dit is ongeveer mijn hoofd op dit moment.

Maar ik wil best wel mijn toets maken zo! Dat resulteert vast nog in een veel beter cijfer, dan dat ik me ook werkelijk een uur bezig ga houden met het oplossen van nominale inkomens, inkomensevenwichts, betalingsbalansen (wauw, ik heb ze onder de knie) en nog meer gezeur wat er hoort bij Keynes.

Er is me ook ooit eens verteld dat slapen goed is voor een mens, en dan vooral voor jongeren. Kan die leuke wetenschapper dan ook niet zeggen dat het niet goed is voor jongeren om toetsen te maken die moeilijk zijn. Dat men daar een minderwaardigheidscomplex van krijgt? Dus dat ie gewoon Adler na gaat doen! Alsjeblieft?

Echt hoor. Ik moet zo slapen!

ik ga dood, dood, hartstikke dood

Morgen. Nee. Aah. Ontwijking. Ziek? Zwak? Of toch gewoon gaan en dan maar gewoon niks invullen?

Ja, morgen dus mijn allerlaatste toetsen. En hoera. Waarom zouden we dan niet onze supermoeilijke economietoets inplannen. Onder het mom van: op de laatste dag heeft iedereen genoeg puf om te leren over open economieën met overheid en nog meer shit!

Nog leuker is het feit dat ik minstens een 3 moet halen om een 5 te blijven staan. 'What's the big deal?' Ja dus. Onze geweldig lieve leraar heeft ons maar gerustgesteld met de zín: 'En degene die vorige keer een onvoldoende hadden, gaan die deze keer weer halen, want de toets is supermoeilijk!' Wonderbaarlijk genoeg kan hij dit soort zinnen makkelijk zeggen in één minuut zonder ook maar één keer adem te halen. Ik kan hem onderhand dus wel wurgen.

Dus mensen, zien jullie me niet meer bij het klassenfeest of ben ik volgend schooljaar van de aardbodem verdwenen. Ga dan op zoek naar mijn grafsteen. Ook dan houd ik nog van een feestje!

boeken boeken boeken

Ik wil die boeken, in plaats van mijn schoolboeken. Deze boeken zijn tenminste nog mooi! Want, hier staan vast geen dingen in over het model van Keynes in een open economie met overheid, wat discriminatie en derde generatie allochtonen precies inhouden, hoe je verschillende kansberekeningen op moet lossen, wat een geweldige strateeg Hitler en Stalin waren, hoe de literatuur in de 16e, 17e en 18e eeuw eruit zag óf hoe je een poëzieanalyse uit moet voeren, wat alle naamvallen zijn in het Duits, hoe je engelse leestoetsen moet doen en daarvoor 6 bladzijdes woorden moet leren, wat Kepler, Feyerabend en Popper allemaal gezegd hebben en wat een paradigma is. Want dat staat wel in mijn schoolboeken.
Nee, antieke boeken zijn gewoon de shit. Dood aan de schoolboeken. Laten we nieuw leven blazen in antieke boeken.

Hé, ik ga weer met mijn neus ín de boeken!

Mijn liefdes

Mijn allerliefste Jimmy, ofwel Jimbo. Hij is zo'n schatje <3 ooit ga ik hem kopen, maar eerst maar eens even beginnen aan het wedstrijdseizoen. Jeej! Ik heb er toch al bijná zin in :)
Haha. en hij is bijna even oud! hihi! Ik wil hem hebben!

En de allerliefste Salvador. Hihi, ooit ga ik hem overkopen en rijden zonder zadel en bit. Hij is geweldig en super met grondwerk. Mijn lieve eigenwijze vriendje! Zo blij dat we hem uiteindelijk gehouden hebben en ik hem verder heb mogen trainen <3

Stomme kutcamera

Want hij wil geen fatsoenlijke foto's maken. haha. Misschien moet ik er maar gewoon weer eens goed voor gaan zitten! Maar, eerst nog maar eens even gaan beginnen aan school. Enige voordeel: al het inleverwerk is klaar! Jeej! Nu nog die stomme toetsweek!
Mijn hoofd komt trouwens ook niet fatsoenlijk erop. Dus misschien maar gewoon even niks doen aan fotografie deze week? Schaamte
maar oké. school zuigt
dat is een ding wat zeker is!

Het mag gewoon niet

Dit is zo ongeveer mijn kamer op het moment. Ik moet nog zoveel doen. Er is zo weinig tijd. Toch vraag ik me af... 'Waarom gebeurd dat me elk jaar?'. Misschien is school gewoon niet gemaakt voor mij. School is iets daar moet je verplicht heen om je te laten afbeulen met werkstukken, praktische opdrachten, samenvattingen, boekverslagen en nog meer troep die ik ben vergeten.
Maar ik kan het werkstuk en de samenvatting van de lijst schrappen. Nu nog maar 9999 dingen te doen? Feest!
Ik wil later wel echt een kamer waarin ik al mijn boeken kan gooien! Dat is echt een droom!

nieuw lay-out gezeur

Ja. ik was die oude zat. Dus ik trok ongeveer zo'n hoofd. En totdat ik weer een leuke andere heb gevonden, ga ik lekker deze random witte doen. Want ik ben raar? of iets in die richting.
Werkstukken over media en eetstoornissen zijn trouwens vermoeiend. Ik weet er onderhand teveel vanaf. Zucht. Wanneer is dat ding nou eens klááááááááár!
Ik ga echt leren om zo'n hoofd te trekken hoor!

dat wil ik ook!

Ik ben jaloers! Ik wil ook zo'n taart krijgen. Gewoon. Hij is roze en er staat heel groot LOVE op. Hoe leuk is dat? Want... dat betekent schijnbaar dat iemand van je houdt. En wie wil dat nou niet? Zelfs de happy singles toch? Of... ben ik nu weer verkeerd aan het denken :o

het leven is mooi

Hoe sommige toevalfoto's eruit komen als een van de leukste foto's! Hihi. Stiekem is hij echt een schatje hoor! Nouja, eigenlijk niet stiekem, maar ik hou gewoon van het woord stiekem.
Net als dat ik stiekem van hem hou!
everyday i love you more <3

daar draait het gewoon om

Omdat het natuurlijk allemaal draait om de snorren! Want kom op, wie wil er nou geen snor!

MOORDENAAR

Al 3 uur zit ik panisch om me heen te bewegen! waarom? dat zal ik je vertellen!

Ken je dat gevoel van een vliegend beestje om je heen? Zo'n klein, irritant beestje wat maar niet ophoudt met op je beeldscherm springen en om je hoofd vliegen! Nou, die zit hier dus al drie uur! En al drie uur voel ik de grote drang om hem tussen mijn handen te klappen. Niet op mijn beeldscherm natuurlijk, anders moet ik die weer schoonmaken en dat is weer zo'n gedoe!

Al drie uur kijk ik argwanend naar dat beest. Is het een mug? Als dat zo is, dan is mijn keuze heel snel gemaakt. DOOD. Zin in een enorme arm vanwege een allergische reactie heb ik nu niet echt bepaald! Terwijl ik daaraan denk, begint elk zenuwtje in mijn lichaam een signaal van jeuk af te geven! Vreselijk!

Ik zie het senario alweer helemaal voor me! Mag ik hem nou wel of niet vermoorden?
Als ik het niet doe, val ik straks met een onrustig gevoel in slaap. Als ik bijna wegdommel hoor ik het vreselijke gezoem rond mijn hoofd. Snel smeer ik me in met antimugzalf. BAM! Ik val als een blok in slaap.
Om 9 uur 's ochtend open ik mijn ogen door een onuitstaanbare jeuk op mijn arm. FEEST! Dat stomme U&**(*&*(#$&*beest heeft me gestoken! Een enorme allergische reactie siert mijn arm. Nee, daar kun je niet omheen. De spijt van het niet vermoorden van zo'n nutteloos beest doordringt mijn lichaam. kutleven!

Maar wat nou als ik hem wél doodmaak? Ik heb mezelf gered van een allergische reactie, maar ik heb nu wel een onschuldig beestje doodgemaakt. Het is natuurlijk, en daar kom je altijd later pas achter, geen mug! Het is een doodgewoon, bloedirritant beestje. Althans dat was het.
En nu? Iedereen wordt woedend, want het natuurlijk een speciaal vliegje wat bijna uitgestorven is of het is net dat ene vliegje wat ervoor zorgt dat de hele toekomst zou veranderen op een goede manier. Ja, die heb ik dus net doodgemaakt!
Iedereen weet er natuurlijk ineens van af. Plotseling ben ik de meest gezochte persoon van de wereld, want hallo! Ik heb wel hét vliegje doodgemaakt ja! Ik moet op de brandstapel. Vanaf nu ben ik dus verbannen tot een leven waarbij ik alleen maar 's nachts op straat kan, in een boerka kan lopen, of een hele goede vermomming moet zoeken! (zou een snor, zwart haar en een 3dagen baardje me staan?)
Oeps! Ik ben een dikke vette moordenaar!

Maar ik erger me er nu al drie uur aan. Ik heb hem al drie uur lang kunnen observeren. Hij is niet anders dan alle andere vliegjes, dus het is vást geen spionvliegje. Hij lijkt niet speciaal. Hij is alleen maar uitermate aangetrokken tot mijn beeldscherm. (Nooit geweten dat minivliegjes op zebra's vielen!)
Uiteindelijk maak ik een besluit. Ik ben maar een moordenaar. Ik maak dit allerbelangrijkste vliegje dooooood! Ja, dood. Zovan: BAM en KLAP. Dood vliegje.
Ik ben nu dan wel een moordenaar, maar ik heb mezelf wel gered van een enorm opgezwollen arm. Blijk ik het verkeerde beest dood gemaakt te hebben, is het een mug. En wat zie ik daar: het minivliegje zit rustig op mijn bureaulamp te staren naar de zebra. Ik zal maar niks doen om zijn liefde op het eerste gezicht te verbreken. Hij heeft namelijk al zijn eigen gered en hij is toch wel lief.

those who are dead, are not dead.

Feest

Misschien moet ik er een feest van maken. Want ik ben ziek, alweer. Ik ben vaak ziek! En wat een feest.
Dus nu verveel ik me zo dood, dat ik maar weer eens een blog schrijf.

ik ben namelijk blij, want ik heb nieuwe kleren in amsterdam gehaald. en mijn moeder heeft een bijdrage eraan geleverd. dus dat scheelde mij een heel hoop geld. dus ik ben armer maar eindelijk weer leuke kleren rijker.
en Deventer zuigt, want het loopt zo achter in kleren. koop je een shirtje voor 15 euro, hangt ie in amsterdam al in de uitverkoop. dikke faal!

maar ik ga maar weer verder met ziek zijn enzo
en met inspiratie opdoen voor foto's
want dat is nodig

au revoir

Those who are dead are not dead, they're just living in my head

O mijn god,
je zal het niet geloven maar ik leef ook nog! Maar het goede excuses toetsweek is hier gewoon op van pas gok ik!
wonder boven wonder heb ik, tot nu toe, alleen nog maar een onvoldoende voor economie. daar zijn we zo onderhand wel aan gewend, dus mijn toetsweek is echt goed gegaan :D
dus ik heb weer wat dingen teruggewonnen!

en ik haat rtl 5. was ik eindelijk af van dat nummer van coldplay in mijn hoofd, doen ze hem in een commercial! wat een kutleven!
ga maar eens downloaden ofzoa want hij is echt geweldig
zeg maar zoeken naar coldplay - 42 of gewoon heel lang rtl5 kijken. komt ie vast wel weer een keer langes.

ik heb trouwens echt een huge kledingdepressie. niets is leuk, niets staat leuk, dus ik moet nieuw! en dat wilde ik gaan halen in apeldoorn, hebben ze niks leuks! dus dat wordt Ruben maar weer meeslepen de stad in (en dat vind ie erg :P) en trakteren op loempia's (lang verhaal)

en: IK WIL EEN MAC :( en wel heel snel. want mijn computer is kut. het is zeg maar te vergelijken met een graftak. Je weet wel, zo'n persoon waarvan je zeker weet dat ie binnen nu en drie weken onder de grond ligt (en nee, geen sigaret. sommige mensen geven die dingen ook wel eens die naam -_-)
Maar ik hou van de mac. lieftallig vriendje heeft er één en ik ben jaloers. Héél jaloers!

Net als dat ik nog steeds een camera wil. Maar het gespaarde geld gaat nu zeg maar naar een vakantie toe! FAAL!
Dus dat word weer veel meer sparen! meer faal!
maar dan ga ik lekker wel naar Berlijn in een viersterrenhotel waarbij we gratis in de sauna mogen! hoera.

nouja! ik ga maar weer eens genieten van het lekkere weer en mijn falende leven!
ajuus