Papa, de superheld

'Papa? Papa, waar ga je heen?' Zijn ogen glinsterden van de tranen die ontstonden, toen zijn vader wegliep in de drukke winkelstraat. Hij zette het op een rennen, want papa mocht niet weg. Gelukkig liep papa rustig en kon hij hem inhalen. Zijn zesjarige beentjes waren moe geworden van het sprintje, maar papa was weer gevonden. 'Loop je een beetje door? We moeten nog een cadeau voor mama halen!' Papa keek naar beneden. De ogen van zijn zoon waren hetzelfde als die van hem. Het was soms alsof hij in de spiegel keek. Zo zag hij er vroeger ook uit.
'Er zijn zoveel mensen papa! Ik vind het niet leuk! En ik ben moe.' Papa pakte zijn hand. 'Kom maar jongen, als we samen hand in hand lopen is er niets aan de hand.' Hij voelde hoe zijn zoontje zijn hand nog steviger vastpakte, voor zover een zesjarige dat kon.
Hij voelde zich gerustgesteld toen papa zijn hand vast had. Als papa er was, kon hem toch niets gebeuren? Papa zou hem beschermen voor alles. Papa zou alles voor hem doen. Papa stuurde ook elk jaar weer zijn brief naar Sinterklaas en naar de Kerstman. Papa bracht hem naar school. Papa stoeide met hem. Papa was een superheld en hij was zijn hulpje.
En als de superheld ten onder zou gaan, dan zou hij met hem meegaan. Het stelde hem gerust. Papa en hij zouden, als het moest gebeuren, samen ten onder gaan.