En ik had nooit gedacht dit je ooit te vertellen.Morgen. "Morgen wil ik niet meer, mama!" Ik schreeuwde het uit, maar ze gaf me geen reactie. In mijn hoofd speelde ik een dramatisch pianonummer af. Misschien wel om het meer dramatisch te maken dan het eigenlijk was. Maar ik deed het toch. Misschien hoorde mama het wel en vond ze me dan wel zielig genoeg. "Ik wil niet, mama, nee!" Weer geen reactie. Ze staarde wezenloos voor zich uit.
Dat heb ik altijd bewonderd. Hoeveel moeite ik ook deed, ze hield het altijd vol. Ik was altijd de eerste die het opgaf. En hoewel ik vandaag net zo vastbesloten was als de vorige keren om deze keer te winnen, wist ik diep van binnen dat ik het ook deze keer eerder op zou geven. En toch ging ik door.
Ik zat voor haar, op mijn knieën. De krokodillentranen stroomden over mijn wangen. Ik huilde niet echt, maar ik was wel echt bang. Bang voor mijn dokter en bang voor de dingen die hij ging zeggen. Pas toen keek ze me aan, alsof ze in één keer de angst rook. Of het was haar moederinstinct die haar ineens vertelde dat ik angstig was.
"Lieverd, ik bel de dokter en morgen gaan we erheen. Niets aan de hand en nu niet meer zeuren." Met deze woorden bracht ze me naar boven, naar mijn slaapkamer. Het was allang bedtijd geweest en ik bleef maar doorgaan met zeuren. Ik wilde niet naar de enge man. Hij had enorme handen en was altijd te enthousiast als ik er zou zijn. Alsof de man blij was dat ik eindelijk weer eens ziek was. Ik wist nu al dat ik de hele nacht niet meer zou slapen.
Mama zou me duizenden verhaaltjes voorlezen en ik zou haar vannacht meer dan een miljoen keer wakker roepen. Dit met de excuses "nachtmerries, ik ben bang in het donker, de dokter gaat me vast pijn doen, over een paar weken voel ik me vast wel beter". En het hielp allemaal niet.
Ook deze keer won ze weer. Ik sliep, zij ook. In mijn dromen totaal vergeten waar ik bang voor was. Misschien moet ik morgen ook maar de hele dag blijven slapen. Dan komt alles vast goed.
Dat heb ik altijd bewonderd. Hoeveel moeite ik ook deed, ze hield het altijd vol. Ik was altijd de eerste die het opgaf. En hoewel ik vandaag net zo vastbesloten was als de vorige keren om deze keer te winnen, wist ik diep van binnen dat ik het ook deze keer eerder op zou geven. En toch ging ik door.
Ik zat voor haar, op mijn knieën. De krokodillentranen stroomden over mijn wangen. Ik huilde niet echt, maar ik was wel echt bang. Bang voor mijn dokter en bang voor de dingen die hij ging zeggen. Pas toen keek ze me aan, alsof ze in één keer de angst rook. Of het was haar moederinstinct die haar ineens vertelde dat ik angstig was.
"Lieverd, ik bel de dokter en morgen gaan we erheen. Niets aan de hand en nu niet meer zeuren." Met deze woorden bracht ze me naar boven, naar mijn slaapkamer. Het was allang bedtijd geweest en ik bleef maar doorgaan met zeuren. Ik wilde niet naar de enge man. Hij had enorme handen en was altijd te enthousiast als ik er zou zijn. Alsof de man blij was dat ik eindelijk weer eens ziek was. Ik wist nu al dat ik de hele nacht niet meer zou slapen.
Mama zou me duizenden verhaaltjes voorlezen en ik zou haar vannacht meer dan een miljoen keer wakker roepen. Dit met de excuses "nachtmerries, ik ben bang in het donker, de dokter gaat me vast pijn doen, over een paar weken voel ik me vast wel beter". En het hielp allemaal niet.
Ook deze keer won ze weer. Ik sliep, zij ook. In mijn dromen totaal vergeten waar ik bang voor was. Misschien moet ik morgen ook maar de hele dag blijven slapen. Dan komt alles vast goed.
ik zeg wauwwwww
BeantwoordenVerwijderen