Geen held

Ik ben geen held, tenminste niet een die telt. Maar ik doe mijn best te blijven staan. Wat ik schreeuw lijkt niet slecht. Maar wat ik schrijf ben ik echt. Zo kan ik een beetje van de wereld aan.

Soms. Eens in de zoveel tijd. Niet alle dagen in het jaar. Enkele minuten. Sommige secondes in het leven. Op die moment zijn we helden. Als we uitzonderlijke prestaties leveren, dan worden we geëerd. Als we een olympische plak winnen, als we een kind uit het water redden, als we een geniale actie uitvoeren, als we eindelijk eens tegen die betweter ingaan, als we alle moed bij elkaar rapen en toch hetgeen gaan doen waar we altijd al bang voor waren.
Het zijn de uitzonderlijke momenten waarin we helden zijn.
Ik ben geen held, tenminste niet één die telt. Ik haal geen olympische plak, omdat ik die ambitie nooit gehad heb. Ik haal geen kinderen uit het water, omdat ze er simpelweg nooit in liggen als ik er ben. Ik voer nooit geniale acties uit, omdat ik het liever prefereer uit de spotlights te blijven. Ik ga nooit eens tegen die betweter in, omdat ik weet dat het toch geen nut heeft. Ik raap niet zo vaak al mijn moed bij elkaar, om dingen te doen waar ik altijd bang voor was, omdat ik er nog steeds bang voor ben.
Ik hou er wel van. Ik ben geen held, tenminste niet een die telt. Daar kan ik wel mee leven.