Vervagen

'Heb je dat gevoel wel eens gehad?' Uit het niets komen de woorden uit mijn mond. Ik heb er geen controle over. Je kijkt me vragend aan. 'Welk gevoel?' vraag je. 'Dat alles om je heen vervaagd. Foto's van vroeger vervagen. Herinneringen vervagen. Kleren vervagen. Kleuren vervagen. Gedachten die vervagen. Het lijkt alsof alles vervaagd.' Je zegt geen woord. Je kijkt me aan, stil. In gedachten, of luisterend. 'Alsof je opeens een nieuwe start kunt gaan maken. Dat je een keuze hebt. Oude foto's herbeleven of nieuwe maken en nieuwe herinneringen koesteren.' Woorden blijven maar uit mijn mond stromen. Ik moet luisteren naar mezelf. Luisteren naar de woorden die ik zeg, om het te blijven volgen. Jij ook.
'Mooi is dat toch, een nieuwe start?' zeg je uiteindelijk na een minuut. Je pakt een fotoboek en je bladert erdoorheen. 'Ze zijn vervaagd.' zeg je daarna zacht. Je loopt weg. Ik vraag me af waarom. Ik kijk je na. Kijk naar je passen. Je loopt vastbesloten. Je komt terug met een fotocamera. 'Tijd voor een nieuwe start!'

Ooit zullen de foto's vervagen