Ik hield je vast. Bang om je los te laten. Bang om je voor eeuwig kwijt te zijn.
Maar langzaam verzwakte mijn grip. Ik voelde je hand langzaam uit die van mij glippen. Ik wilde je niet laten gaan.
En toen kwam het moment. Onze vingers niet meer verstrengeld, onze handen los van elkaar. De duisternis omhulde me toen ik viel. Het werd kil. Killer dan een winternacht. Mijn gedachten waren niet meer van mij. Mijn hoofd gevuld met zware windstoten en mist.
De val duurde eindeloos. Dieper en dieper, totdat ik rock bottom bereikte.

Ik ben je kwijt en misschien wel voorgoed.