Proost

Woorden vliegen door mijn hoofd. De woorden die ik tegen je wilde zeggen, maar waar ik op het juiste moment niet op kwam. Ik stond tegenover je en kreeg ze mijn strot niet uit. Bang om je te laten zien hoe kwetsbaar ik was. Bang om je te laten zien dat hoeveel het me deed. Je zag het in mijn ogen en gaf me een kus op mijn voorhoofd. "Het komt wel goed liefje". Maar goed kwam het niet meer.
Beiden waren we breekbaar. Beiden gingen we er aan onderdoor. Maar je hield je groot. Je wist wat je wilde en daar ging je voor. Ik ben in mijn leven niet zo trots op je geweest. Het was jouw keuze en wij moesten het accepteren. Ik wilde je vertellen hoeveel ik van je hield. Ik wilde je vertellen hoeveel ik je zou missen. Maar het was al te laat. Je was weg, voor eeuwig.
Dus vertelde ik het je op je laatste groet. Ik vertelde over de mooie herinneringen samen. Over hoeveel ik je miste. Over hoeveel ik van je hield en over hoe je de allertofste was van de hele wereld. Bij elke halve liter bier proost ik in mijn hart op jou. Ik proost over de reis die je nu begonnen bent aan de andere kant. Ik proost op het pijnvrije leven dat je nu hebt. En ik proost op jouw leven en de mooie tijd die we hadden. Ik proost op de allertofste oma van de hele wereld.
En twee jaar later zit je nog steeds zo diep in mijn hart. Ik mis je verschrikkelijk, maar ik begrijp dat het beter is. Toch blijf ik op je proosten, want ik blijf voor eeuwig van je houden.
Je was, bent en blijft een topwijf!