Proost

Woorden vliegen door mijn hoofd. De woorden die ik tegen je wilde zeggen, maar waar ik op het juiste moment niet op kwam. Ik stond tegenover je en kreeg ze mijn strot niet uit. Bang om je te laten zien hoe kwetsbaar ik was. Bang om je te laten zien dat hoeveel het me deed. Je zag het in mijn ogen en gaf me een kus op mijn voorhoofd. "Het komt wel goed liefje". Maar goed kwam het niet meer.
Beiden waren we breekbaar. Beiden gingen we er aan onderdoor. Maar je hield je groot. Je wist wat je wilde en daar ging je voor. Ik ben in mijn leven niet zo trots op je geweest. Het was jouw keuze en wij moesten het accepteren. Ik wilde je vertellen hoeveel ik van je hield. Ik wilde je vertellen hoeveel ik je zou missen. Maar het was al te laat. Je was weg, voor eeuwig.
Dus vertelde ik het je op je laatste groet. Ik vertelde over de mooie herinneringen samen. Over hoeveel ik je miste. Over hoeveel ik van je hield en over hoe je de allertofste was van de hele wereld. Bij elke halve liter bier proost ik in mijn hart op jou. Ik proost over de reis die je nu begonnen bent aan de andere kant. Ik proost op het pijnvrije leven dat je nu hebt. En ik proost op jouw leven en de mooie tijd die we hadden. Ik proost op de allertofste oma van de hele wereld.
En twee jaar later zit je nog steeds zo diep in mijn hart. Ik mis je verschrikkelijk, maar ik begrijp dat het beter is. Toch blijf ik op je proosten, want ik blijf voor eeuwig van je houden.
Je was, bent en blijft een topwijf!

De laatste reis is begonnen, eindelijk met het respect en de waardigheid die jullie verdienden. Een minuut stilte werd hier een kwartier. Een kwartier waarin tranen over mijn wangen rolden. Een kwartier waarin mijn hart brak bij elke snik die mee kwam in het achtergrondgeluid. Ik heb er geen woorden voor. 

"Het is zo stil in mij

Ik heb nergens woorden voor"

Als ik je zou vragen

Deed het pijn

Toen je uit de hemel viel

Of was dat toch best fijn?

Want je lichaam is een wonder

Je glimlach steelt het licht

Je hart is prachtig zuiver

Ik ben voor jou gezwicht.

En mocht je soms bedenken

Dat ik je niet waardeer

Vraag dan alsjeblieft waarom niet

En ik vertel je het je keer op keer

Dat jij zo wonderschoon bent

En hoe zeer ik jou waardeer

Dat ik niet kan begrijpen

Dat ik val voor jouw glimlach, steeds maar weer.

Je liep weg

en ik verborg mijn tranen voor je. 

Je liep weg

en ik liet je gaan. 

Je liep weg

voor de duizendste keer liet je me achter

Je liep weg

terwijl mijn hart het uitschreeuwde.

Ik liep weg

om eindelijk afscheid van je te nemen. 

Woorden

Ze dwarrelen door mijn hoofd

Grijpen me bij mijn keel

Verstikken me.

Van alles wat ik je had willen zeggen

maar wat ik nooit gezegd heb. 

Ik ben je kwijt.

Jij bent mij kwijt.

Ik ben mezelf kwijt. 

Aanraking

Ze liepen hand in hand, hun vingers verstrengelt. De blonde jongen keek haar aan. Haar wangen kleurden rood en begonnen te gloeien. Het was lang geleden dat ze zich op haar gemak voelde bij iemand. Het was juist bij hem dat alles zo simpel leek. Ze realiseerde zich hoe graag ze bij hem was. Ze hield van zijn zachte aanraking. Zijn handen waren zo zacht als babybilletjes. Zijn lippen als een zachte wolk. Ze genoot van hun samenzijn. Ze genoot van elke aanraking. 

Chaos

Je woorden vliegen 

door mijn hoofd

als vogels in de lucht

"Omarm de chaos. Laat je leiden door je gedachtes en denk niet na over wat je neer zet." Ik, konining chaos, dacht deze opdracht wel even in de pocket te hebben. Niets bleek minder waar. Een heus writers block waar je u tegen zegt nam mijn hoofd over. Geen enkel woord kwam op papier. Een blanco pagina staarde me urenlang aan. 

En nog steeds is die pagina blank. Een a4 van maagdelijk wit. Van dat mooie wit waarbij het eigenlijk zonde is om het te vullen met zwart inkt. De woorden bleven zich herhalen: omarm de chaos. En dat terwijl juist net alle chaos verdwenen was uit mijn hoofd. Kamer zo schoon dat de koningin erin kon slapen. Lijstjes met dingen die gebeuren moesten. Moest ik ineens de chaos gaan omarmen. Juist terwijl men zei dat ik wat aan die chaotische kant moest doen. 

En die witte pagina. Dan blijft hij maar lekker wit. Ik heb de chaos omarmt. De chaos die ervoor zorgt dat er geen woord meer uit mijn pen komt. De chaos waardoor mijn hoofd op ontploffen staan. Dit maagdelijk wit staat voor de chaos. Blanco, zowel op papier als in mijn hoofd.